NFC

	Near Field Communication – krótkozasięgowy, wysokoczęstotliwościowy, radiowy standard komunikacji pozwalający na bezprzewodową wymianę danych na odległość do kilkunastu centrymetrów. Technologia ta jest prostym rozszerzeniem ISO/IEC 14443, która łączy interfejs kart inteligentnych i czytnik w jednym urządzeniu.
Urządzenia NFC mogą komunikować się zarówno z istniejącymi urządzeniami w standardzie ISO/IEC 14443, jak również z innymi urządzeniami NFC, a tym samym są zgodne z istniejącą i będącą już w użyciu infrastrukturą publicznego transportu i płatności.

USB 2.0 to złącze komunikacyjne zastępujące stare porty szeregowe i równoległe. Jest uniwersalnym połączeniem pomiędzy przeróżnymi urządzeniami zewnętrznymi np. aparatem, modemem, skanerem. USB 2.0 umożliwia transfer z prędkością aż do 60MB/s.

RS232 to interfejs, który stał się standardem porządkującym w komunikacji urządzeń połączonych szeregowych. Dzięki niemu można łączyć urządzenia typu DTE.

SSD

SSD (ang. solid-state drive, czasem też solid state disk) – urządzenie pamięci masowej zbudowane w oparciu o pamięć flash. Podstawową zaletą SSD jest brak ruchomych części. Dodatkowo dyski te charakteryzują się zdecydowanie krótszym czasem dostępu do danych (kilkadziesiąt razy), cichszą pracą oraz o wiele większą odpornością na uszkodzenia mechaniczne (powodowane np. wstrząsami w czasie pracy lub upadkiem z wysokości). Inną sprawą jest wykorzystanie pamięci SSD w komputerach przemysłowych, gdzie nie jest istotna duża pojemność jak to ma miejsce w przypadku klasycznych HDD, lecz przede wszystkim pewność działania i odporność na wibracje. Pamięci SSD w aplikacjach przemysłowych nie wymagają pojemności rzędu 50–100 GB, bo w praktyce wykorzystywane są pojemności rzędu 512 MB–8 GB i to w zupełności wystarcza by przy relatywnie niskich kosztach pamięć spełniała swoją rolę.

• mniejsze zużycie energii – nie ma konieczności napędzania talerzy magnetycznych jak w dyskach HDD,
  
• zminimalizowana awaryjność,
  
• błyskawiczny zapis i odczyt danych – programy, gry, start systemu odbywa się bez opóźnień,
  
• większa przepustowość – szybsze przenoszenie danych,
  
• odporność na wstrząsy – dysk z ruchomymi elementami mechanicznymi wskutek upadku może ulec uszkodzeniu, przerwać zapis czy odczyt danych,
  
• w przypadku nagłego braku zasilania dane zapisane na pamięci flash nie skasują się,
  
• praca w większym zakresie temperatur niż dyski HDD,
  
• emitują mniej ciepła,
  
• brak potrzeby defragmentacji dysku.
  

•  SLC (Single Level Cell) – 1 komórka zapisuje 1 bit danych,
  
•  MLC (Multi Level Cell) – 1 komórka zapisuje 2 bity danych,
  
•  TLC (Triple Level Cell) 1 komórka zapisuje 3 bity danych.
  

SSD

SSD (ang. solid-state drive, czasem też solid state disk) – urządzenie pamięci masowej zbudowane w oparciu o pamięć flash. Podstawową zaletą SSD jest brak ruchomych części. Dodatkowo dyski te charakteryzują się zdecydowanie krótszym czasem dostępu do danych (kilkadziesiąt razy), cichszą pracą oraz o wiele większą odpornością na uszkodzenia mechaniczne (powodowane np. wstrząsami w czasie pracy lub upadkiem z wysokości). Inną sprawą jest wykorzystanie pamięci SSD w komputerach przemysłowych, gdzie nie jest istotna duża pojemność jak to ma miejsce w przypadku klasycznych HDD, lecz przede wszystkim pewność działania i odporność na wibracje. Pamięci SSD w aplikacjach przemysłowych nie wymagają pojemności rzędu 50–100 GB, bo w praktyce wykorzystywane są pojemności rzędu 512 MB–8 GB i to w zupełności wystarcza by przy relatywnie niskich kosztach pamięć spełniała swoją rolę.

• mniejsze zużycie energii – nie ma konieczności napędzania talerzy magnetycznych jak w dyskach HDD,
  
• zminimalizowana awaryjność,
  
• błyskawiczny zapis i odczyt danych – programy, gry, start systemu odbywa się bez opóźnień,
  
• większa przepustowość – szybsze przenoszenie danych,
  
• odporność na wstrząsy – dysk z ruchomymi elementami mechanicznymi wskutek upadku może ulec uszkodzeniu, przerwać zapis czy odczyt danych,
  
• w przypadku nagłego braku zasilania dane zapisane na pamięci flash nie skasują się,
  
• praca w większym zakresie temperatur niż dyski HDD,
  
• emitują mniej ciepła,
  
• brak potrzeby defragmentacji dysku.
  

•  SLC (Single Level Cell) – 1 komórka zapisuje 1 bit danych,
  
•  MLC (Multi Level Cell) – 1 komórka zapisuje 2 bity danych,
  
•  TLC (Triple Level Cell) 1 komórka zapisuje 3 bity danych.
  

SSD

SSD (ang. solid-state drive, czasem też solid state disk) – urządzenie pamięci masowej zbudowane w oparciu o pamięć flash. Podstawową zaletą SSD jest brak ruchomych części. Dodatkowo dyski te charakteryzują się zdecydowanie krótszym czasem dostępu do danych (kilkadziesiąt razy), cichszą pracą oraz o wiele większą odpornością na uszkodzenia mechaniczne (powodowane np. wstrząsami w czasie pracy lub upadkiem z wysokości). Inną sprawą jest wykorzystanie pamięci SSD w komputerach przemysłowych, gdzie nie jest istotna duża pojemność jak to ma miejsce w przypadku klasycznych HDD, lecz przede wszystkim pewność działania i odporność na wibracje. Pamięci SSD w aplikacjach przemysłowych nie wymagają pojemności rzędu 50–100 GB, bo w praktyce wykorzystywane są pojemności rzędu 512 MB–8 GB i to w zupełności wystarcza by przy relatywnie niskich kosztach pamięć spełniała swoją rolę.

• mniejsze zużycie energii – nie ma konieczności napędzania talerzy magnetycznych jak w dyskach HDD,
• zminimalizowana awaryjność,
• błyskawiczny zapis i odczyt danych – programy, gry, start systemu odbywa się bez opóźnień,
• większa przepustowość – szybsze przenoszenie danych,
• odporność na wstrząsy – dysk z ruchomymi elementami mechanicznymi wskutek upadku może ulec uszkodzeniu, przerwać zapis czy odczyt danych,
• w przypadku nagłego braku zasilania dane zapisane na pamięci flash nie skasują się,
• praca w większym zakresie temperatur niż dyski HDD,
• emitują mniej ciepła,
• brak potrzeby defragmentacji dysku.

•  SLC (Single Level Cell) – 1 komórka zapisuje 1 bit danych,
•  MLC (Multi Level Cell) – 1 komórka zapisuje 2 bity danych,
•  TLC (Triple Level Cell) 1 komórka zapisuje 3 bity danych.